مدارس سیاه رنگ شهر یا سبز رنگ

می خواهم شروع به درس دادن قانون های بویل و شارل کنم ، آنهم ساعت 5/4 بعدالظهر ؟!! خستگی از قیافه همه می باره . صدای خشک در های آهنی کلاس ها در فضای راهروها می پیچد . وزش ناگهانی باد پاییزی که چند روزی سر به بوشهر گذاشته ، که با توان درب ها را به هم می کوبد و صدای فلز و فلز و القاء یک مکان بازداشتگاهی .
جلوی کولر کلاس هم یک توری فلزی رنگ و رو رفته ای و قفل که حکایت زندانی بودن کولر را تداعی می کند . صندلی های شکسته و جوش شده به زمین و دیوار رنگ رفته کلاس درس . در این فضا خشک ، از اصول معماری ردی نیست ، قرار است که قوانین بویل و شارل را تدریس کنم !! هر چه درس دادم از چهرهای دانش آموزان ، نگرفتن تداعی می شود و...
کنار ساختمان فعلی دبیرستان ، ساختمان قدیمی هنوز برپا است . ساختمانی که دانش آموزی من در آن رقم خورده است .با همان طاق های قدیمی ، درب های چوبی ، پنجره های چوبی و هلالی شکل و دیوار هایی که با گچ کاری ساده و قدیمی . کولری وجود نداشت و معماری خوب و مبتنی بر نیاز انسان توی این کلاس چهارم ریاضی فیزیک مرا اصلا فرسوده نکرد و سر چهارگانه دروس ریاضی هیچ وقت خسته نبودم . فضا ، فضای بکری است ، که روح معماری اصیل با روح انسان همراهی می کند . ریاضیات جدید و همه درس ها سال چهار نه تنها مرا خسته نکرد ، بلکه بهترین دوران دانش آموزی من بود. ساختمان قدیمی سعادت با قدمت 100 ساله اش هنوز برپاست . تک درخت دبیرستان همان نخلی که هنوز پایدار است . از در دبیرستان مطهری (که تازه افتتاح شده است ) که وارد می شوم رنگ سیاه تنها رنگی است که چشمانم را پر می کند بدون باریکترین رگه ای از سبز و .... فضای بدون درخت و فصل دوم کتاب اول که من باید از فضای سبز و تولید اکسیزن و طروات صحبت کنم و سئوال بی جواب دانش آموزم که از نبود دو تا برگ درخت در خانه دومش می پرسد ؟!! سعادت جدید را بدون درب های چوبی ، طاق ها و... می بینی . فضا و مکان مهمترین مولفه حیات بی دغدغه انسان جهت نیل به هدفهای عالی است . مدارس در این میان با توجه به کارکرد هایشان به طبع فضاهای شادتری را می طلبند . رنگ های فیروزه ای فضای شاد ایرانی امروزه جای خویش را به رنگ هایی داده اند که در هارمونی نامنظم فضای کنونی روح کسلی را تداعی می کنند . آسفالت سیاه رنگی که هنوز بعد از یک ساعت از شروع درس ذهن مرا مخشوش می کند !!
نوسازی مدارس و خیرین مدرسه ساز برای رفع این معضل فضا و مکان تمهیداتی را در چنته دارند ؟؟ بله درست ، که افزایش جمعیت و مقتضیات زمان نیاز دیگری را می طلبد ، اما می شود با گوشه چشمی به گذشتگان فضایی دلپذیرتررا خلق کرد . زمین کم و کاهش قطر دیوارها و نفوذ آلودگی صوتی در هر مدرسه از مواردی که بسیار قابل لمس است . نبود فضای سبز نیز همین طور .... درب های فلزی و حفاظ رنگ رو رفته برای من فرمان عقب گرد را تداعی می کند و قرار است دانش آموزی را با آن انرژی در این فضا تعلیم دهم ، آن هم قانون بویل ؟!! و سر ساعت 5/4 عصر یک روز سرد پاییزی و باد که بی رحمانه درب های کج شده را به هم می کوبد و صدای آن ذهن من و دانش آموزان کلاس اول را پر می کند .
در فشار ثابت ، با افزایش دما ، حجم افزایش می یابد    پس قانون بویل اینطور بیان ...
در دمای ثابت ، با افزایش فشار ، حجم کاهش می یابد قانون شارل می گوید ...  چه بد اشتباه گفتم قانون بویل ....و قانون شارل........
شاید بویل و شارل هم نمی دانستند که قرار است قانونهای یک خط ایشان ( که 5 بار آن را با ساده ترین زبان ممکن توضیح دادم ؟؟!!) اینچنین نزد دانش آموزان کلاس اول   در فضایی اینچنینی تدریس شود ؟!که اگر می دانستند حتما شرایط آزمایش هایشان را با فضای آهنی کلاس درس من تطبیق می دادند !!! خدا کند که با افزایش فشار ، حجم و وسعتمان و سعه صدرمان کاهش نیابد . چهره های خسته دانش آموزان و من که به قانون های بویل و شارل دیکته می کنم که دوباره هفته بعد از نو ... و به امید یافتن رگه های سبز یک درخت و یک بغل طراوت بر آسفالت های سیاه رنگ مدارس شهر.
                                                            یا حق